W zasadzie nie zajmuję się tym na pełny etat z różych powodów. Temat jest badany przez laboratoria w "bogatszych" krajach. Z jednej strony nie mam zamiaru chwalić się rzeczami, których do końca nie znam. Z drugiej zaś może warto zaprezentować ten punkt widzenia na wyładowania elektryczne.
Zjawisko zostało odkryte w USA przez Kenetha Radforda Shoudersa. Shoulders badał uderzenia iskier w różne materiały, m.in. przy użyciu mikroskopu elektronowego. Historię swoich badań opisał w książce "EV - A Tale of Discovery". Shoulders odkrył, że podczas wyładowania elektrycznego na początku przez przestrzeń pomiędzy katodą i anodą przebiega "aktywny prekursor" - centrum emisyjne o bardzo dużej koncentracji ładunku elektrycznego. Można powiedzieć, że "sieje ono elektronami" i jonizuje materię wokół siebie. Ten "prekursor" pozostawia za sobą "tunel plazmy", przez który potem będzie płynął prąd iskry.
Badania wykazały, że taki "prekursor" składa się z elektronów. Musiałoby to świadczyć, że elektrony w pewnych szczególnych przypadkach są w stanie łączyć się ze sobą w niestabilny klaster. Generalnie podczas modelowania ładunku przestrzennego zakłada się, że elektrony odpychają się od siebie. Być może oddziaływanie kulombowskie nie działa idealnie na bardzo małych odległościach.
W Rosji Vladimir Sapogin twierdzi, że stabilność zespołu elektronów da się wyjaśnić poprzez odpowiednie postępownie z równaniem Poissona. Można doprowadzić równanie Poissona do postaci przypominające równanie Bernoulliego. Istnieją stabilne rozwiązania takich postaci materii. Takie "plazmoidy elektronowe" są przykładami analogicznymi do innych zjawisk w przyrodzie np. mgławic w kosmosie. Co prawda niektórzy próbują rozszerzać takie analogie nawet do fizyki jądrowej, ale może być w tym trochę prawdy. Pan Sapogin przez pewien czas pracował w firmie FREELTECH A.G. (Luksemburg), która próbuje rozwijać kondensatory próżniowe nowej generacji wykorzystując klastry elektronowe.
Zjawisko eksplozywnych centrów emisji w wyładowaniach zostało także odkryte później w ZSRR (niezależnie od Shouldersa) - dokonał tego Gennady Mesyats. Cząstki nazwał ektonami. Mesyats pisał publikacje dotyczące dużych mocy impulsowych. Do badania zjawiska utworzono specjalny instytut elektronofizyki (podlega Rosyjskiej Akademii Nauk). Badania grupy rosyjskiej wskazują raczej na bardziej wytłumaczalny przebieg zjawiska. Podczas wyładowania iskrowego na katodzie dochodzi do "mikro-eksplozji". Następuje wyzwolenie mikro-fragmentów materiału katody. Elektroda jest topiona (punktowe wrzenie). Natępuje wyrzucanie ciekłych kropel. Z tych fragmentów w warunkach wyładowania są emitowane jony, elektrony, plazma (EEE - Explosive Electron Emission). Być może dzięki lepszej aparaturze możliwe było wykrycie jonów, których Shoulders nie zauważył.
Zjawiska związane z wyładowaniami iskrowymi były też badane na Ukrainie. W latach 90-tych powstało laboratorium elektrodynamiki Proton 21. Badało ono wyładowania w celu wywołania wymuszonego przejścia układu do stanu o najniższej energii. Celem miało być wypalanie odpadów radioaktywnych (wymuszenie przemian jądrowych przy pomocy wyładowania iskrowego dużej mocy). Z tego co widzę w Internecie, to są już publikacje w renomowanych wydawnictwach naukowych i patenty w różnych krajach. To może świadczyć o sporym potencjale takich badań.
Nie polecam przeszukiwania bibliotek typu "shadow libraries" (naruszenia praw autorskich itp.). W sumie temat jest trudny i chyba niezbyt bogato opisany.
Strona nie wykorzystuje ciasteczek ani nie zbiera danych.